Budi pekerti sing luhur iku ora mung mandheg lan katon ing sajroning tembung-tembung sing diucapake dening lathi utawa nilai-nilai teori sing dicathet ing buku tulis, nanging kudu bisa diwujudake kanthi nyata lumantar subasita lan gestur awak (body language) sing trep ing saben tumindak sadina-dina. Wong Jawa sing nduweni kebudayaan alus lan dhuwur tansah mulangake supaya manungsa iku bisa njaga sikap awak nalika adhep-adhepan karo wong liya, luwih-luwih nalika guneman utawa srawung karo wong sing luwih tuwa kayata Bapak/Ibu Guru, para petugas kebersihan, lan karyawan sekolah. Subasita iku sejatine minangka basa sikap sing ora mbutuhake tembung sing akeh, nanging bisa langsung dirasakake lan diwaca dening ati manawa seseorag iku nduweni tata krama sing becik lan ngurmati wong liya.
Ing sajeroning lingkungan sekolah, ana akeh conto praksis babagan subasita sing kudu terus dibiyasaake dening para siswa nganti dadi pakulihan sing ngetrap ing jiwa. Tuladhanipun, nalika mlaku ing ngarepe Bapak/Ibu Guru sing lagi lenggah utawa ngadeg ing lorong sekolah, para siswa disaranake supaya rada nundhukake awak lan ngulurake tangan tengen mandhap karo matur “Nyuwun sewu”, tinimbang mlayu-mlayu seru karo bengok-bengok sing bisa ngganggu swasana. Semono uga nalika mlebu ing ruang guru utawa kantor sekolah, para siswa kudu ngetok pinter lan ngucapake salam dhisik sarta nunggu pitunjuk lan dhawuh sadurunge melangkah mlebu. Nalika guneman karo guru, aja pisan-pisan nindakake sikap awak sing kurang sopan kayata sedhakep (bersedekap), nyendhe ing tembok, utawa lebokake tangan ing njero sak katok, lan sing paling wigati yaiku aja nganti nyambi ndeleng layar HP nalika diajak guneman, amarga sikap-sikap kasebut nuduhake rasa ora ngajeni lan rasa sombong sing kudu didohi dening saben pelajar.
Tinggalkan Balasan