Saben dina, jempol kita rasane ora tau leren anggone scrolling medhia sosial. Saka tangi turu nganti arep merem maneh, gawai utawa smartphone wis dadi kanca rapet sing angel dipisahake. Teknologi pancen menehi kemudahan kang tanpa wates. Informasi saka mancanegara bisa diakses mung sajrone hitungan detik. Nanging, ing tengahing kemajuan jaman iki, ana siji pitakon penting kanggo kita minangka generasi muda Jawa: kabar kepriye babagan unggah-ungguh lan budi pekerti kita?
Fakta ing lapangan nuduhake yen teknologi asring dadi pedhang bermata loro. Ing siji sisih, generasi muda dadi luwih pinter lan tanggap ing babagan digital. Nanging ing sisih liyane, tata krama ing alam nyata kadhangkala mulai luntur. Tuladhane, nalika ketemu bapak/ibu guru ing dalan, akeh sing luwih milih ethok-ethok ora ngerti utawa sibuk ndeleng layar HP. Semono uga nalika komunikasi lewat pesen singkat (chat), basa sing digunakake kadhangkala kurang mranani atine wong tuwa amarga ngritik utawa nggunakake basa sing terlalu bebas.
Basa Jawa lan unggah-ungguh iku dudu barang kuno sing wis ora payu. Kosok balene, karakter lan subasita justru dadi filter paling ampuh supaya kita ora katut arus negatif digitalisasi. Wong Jawa sing modern yaiku wong sing pinter ing babagan teknologi, nanging tetep ngerti empan papan. Ngerti kepriye carane matur marang wong sing luwih tuwa, ngerti kepriye carane ngajeni kanca, lan bisa njaga etika senajan mung ing alam maya (dunia maya).
Teknologi iku mung piranti, dene sing ngendalekake yaiku pikiran lan ati kita. Dadi siswa SMA kang cerdas ing jaman modern ora mung babagan pikolehi nilai dhuwur ing ujian, nanging uga babagan kepriye kita njaga jati diri lan karakter minangka wong Jawa kang duwe budi pekerti luhur.
Tinggalkan Balasan